Bramy torii w Kioto: gdzie naprawdę znajduje się dziesięć tysięcy bram

W Fushimi Inari Taisha, w dzielnicy Fushimi w południowej części miasta. Warto to doprecyzować, ponieważ w Kioto jest ponad tysiąc świątyń i prawie każda ma torii przy wejściu. To, czego nie ma żadne inne miejsce w Japonii, to gęstość: tysiące bram ustawionych co krok, jedna za drugą, przez kilometry.

Dotarcie tam to najłatwiejsza podróż w Kioto. Ze stacji Kioto jedź linią JR Nara Line dwa przystanki do Inari — to około pięciu minut, koszt około dolara i jest objęte Japan Rail Pass. Wejście do świątyni znajduje się bezpośrednio naprzeciwko wyjścia ze stacji; nie ma żadnego spaceru ani niczego do szukania. Z Gion lub Osaki linia Keihan Main Line do stacji Fushimi-Inari zapewnia dojście pieszo w pięć minut.

Bramy zaczynają się około dziesięciu minut wewnątrz, za główną halą. Wcześniej mijasz bramę Romon, dziedziniec i scenę — wszystkie w kolorze cynobru i żadna z nich nie jest tym, po co przyjechałeś. Idź dalej.

Senbon torii oznacza „tysiąc torii” i nie jest to przesada: w gęstym odcinku za główną halą stoi ponad tysiąc bram. Ciągnie się on przez około sto metrów i rozdziela na dwa równoległe tunele, które łączą się ponownie na końcu.

Zwyczajowo wchodzi się prawym tunelem, a schodzi lewym i prawie wszyscy tak robią. Warto o tym wiedzieć nie tylko ze względu na uprzejmość, ale i praktyczność: w lewym tunelu zwykle jest mniej ludzi, co ma znaczenie, jeśli próbujesz sfotografować pustą ścieżkę.

Na szczycie Senbon Torii znajduje się Okusha, mała świątynia, przy której stoją dwa kamienne lampiony zwane omokaru-ishi, czyli kamienie ciężkie-lekkie. Pomyśl życzenie i podnieś okrągły kamień na górze. Jeśli jest lżejszy, niż się spodziewałeś, życzenie się spełni; jeśli cięższy — jeszcze nie. Zwykle ustawia się tu krótka kolejka, która przesuwa się szybko.

Wszystko powyżej Okusha to miejsce, gdzie świątynia zmienia charakter. Bramy ciągną się dalej, ale stają się rzadsze, tłum przerzedza się szybciej i w ciągu dziesięciu minut idziesz przez las cedrowy obok małych kamiennych ołtarzy, których nikt nie fotografuje.