Bramy torii w Kioto: gdzie naprawdę znajduje się dziesięć tysięcy bram

W Fushimi Inari Taisha, w dzielnicy Fushimi w południowej części miasta. Warto to doprecyzować, ponieważ w Kioto jest ponad tysiąc świątyń i prawie każda ma torii przy wejściu. To, czego nie ma żadne inne miejsce w Japonii, to gęstość: tysiące bram ustawionych co krok, jedna za drugą, przez kilometry.

Dotarcie tam to najłatwiejsza podróż w Kioto. Ze stacji Kioto jedź linią JR Nara Line dwa przystanki do Inari — to około pięciu minut, koszt około dolara i jest objęte Japan Rail Pass. Wejście do świątyni znajduje się bezpośrednio naprzeciwko wyjścia ze stacji; nie ma żadnego spaceru ani niczego do szukania. Z Gion lub Osaki linia Keihan Main Line do stacji Fushimi-Inari zapewnia dojście pieszo w pięć minut.

Bramy zaczynają się około dziesięciu minut wewnątrz, za główną halą. Wcześniej mijasz bramę Romon, dziedziniec i scenę — wszystkie w kolorze cynobru i żadna z nich nie jest tym, po co przyszedłeś. Idź dalej.

Senbon torii oznacza „tysiąc torii” i nie jest to dalekie od prawdy: w gęstym odcinku za główną halą znajduje się ponad tysiąc bram. Rozciąga się na około sto metrów i dzieli na dwa równoległe tunele, które łączą się ponownie na drugim końcu.

Zwyczajowo wchodzi się prawym tunelem, a schodzi lewym i prawie wszyscy tak robią. Warto o tym wiedzieć nie tylko ze względów uprzejmości, ale i praktycznych: w lewym tunelu zwykle jest mniej ludzi, co ma znaczenie, jeśli próbujesz sfotografować pustą ścieżkę.

Na szczycie Senbon Torii znajduje się Okusha, mała świątynia, obok której stoją dwa kamienne lampiony zwane omokaru-ishi, czyli kamienie ciężkie-lekkie. Pomyśl życzenie i podnieś okrągły kamień na górze. Jeśli jest lżejszy, niż się spodziewałeś, życzenie się spełni; jeśli cięższy — jeszcze nie. Zwykle jest tu krótka kolejka, która przesuwa się szybko.

Wszystko powyżej Okusha to miejsce, gdzie świątynia zmienia charakter. Bramy ciągną się dalej, ale rzedną, tłum znika jeszcze szybciej i w ciągu dziesięciu minut idziesz przez las cedrowy obok małych kamiennych ołtarzy, których nikt nie fotografuje.