Sanktuarium Fushimi Inari: czym jest i jak je zwiedzać

To chram shintoistyczny, a nie świątynia buddyjska, a to rozróżnienie w Japonii ma większe znaczenie niż w języku polskim. Chramy shintoistyczne są oznaczone bramami torii i mieszczą kami; świątynie buddyjskie mają inne bramy i mieszczą posągi Buddy. Fushimi Inari jest poświęcony Inari, kami ryżu — a więc i żniw, i dobrobytu, a w nowoczesnej Japonii również biznesu.

Ten łańcuch skojarzeń w pełni wyjaśnia to, co widzisz po wejściu do środka. Inari to najpowszechniej czczone kami w kraju: temu jednemu bóstwu poświęcono około trzydziestu tysięcy chramów, a ten jest głównym spośród nich wszystkich. Firmy przychodzą tu prosić o dobry rok, a gdy rok jest dobry, wracają i płacą za bramę.

Chram został założony w 711 roku przez ród Hata, zamożny klan imigrantów, a w 816 roku przeniesiono go u stóp tej góry. Główna hala, obok której przechodzisz, została odbudowana w 1499 roku, po tym jak wojna Ōnin zniszczyła wcześniejszą budowlę. Wszystko powyżej — tunele, tysiące małych ołtarzy, ścieżki rozgałęziające się i łączące na długości czterech kilometrów — powstawało później, brama po bramie, przez stulecia.

Warto powiedzieć wprost, że to czynne miejsce kultu, a nie atrakcja z religijną przeszłością. Ludzie modlą się przy głównej hali, gdy ty ją fotografujesz. Chram nigdy nie pobierał opłat za wstęp i nic nie wskazuje na to, by miał zacząć.

Ponieważ każdą z nich ktoś kupił. Torii w Fushimi Inari to podziękowanie: firma, rodzina lub sklepikarz, któremu rok się powiódł, płaci za bramę i stawia ją na górze. Czarne znaki wypisane na prawym filarze to nazwisko darczyńcy i data jej postawienia.

Ceny są jawne i wcale nie niskie. Skromna brama na wąskim końcu ścieżki zaczyna się od około czterystu tysięcy jenów; te duże, przy samym dole, gdzie chodzą wszyscy, kosztują ponad milion. Drewno gnije w wilgotnym klimacie Kioto, więc bramy są wymieniane na bieżąco — idąc górą, miniesz surowe cedrowe słupy czekające na montaż obok bram, z których farba już łuszczy się płatami.

Kolor też nie jest przypadkowy. Cynober — shu — ma odstraszać zło, a pigment tradycyjnie zawierał rtęć, która przypadkiem konserwowała drewno. Wiara i praktyczny fakt, które spotykają się w tym samym kolorze, to bardzo japońskie zjawisko i najczęściej powtarzana informacja przez każdego przewodnika w tym miejscu.