Godziny otwarcia Fushimi Inari: chram nigdy nie zamyka drzwi

Świątynia nie otwiera się ani nie zamyka. To naprawdę myli ludzi, ponieważ prawie każda inna ważna atrakcja w Kioto ma bramę, która otwiera się o dziewiątej i zamyka o piątej, a kilka z nich jest pod tym względem rygorystycznych. Fushimi Inari to czynna świątynia shintoistyczna na otwartym zboczu góry, a ścieżki przez nią są publiczne w zwykłym tego słowa znaczeniu.

Warto zatem zapytać nie o to, kiedy się otwiera, ale kiedy warto tam być. Odpowiedź zależy wyłącznie od tłumu, a tłum jest niezwykle przewidywalny. Zaczyna narastać około ósmej rano, gdy jednocześnie przybywają pierwsze wycieczki autokarowe i pierwsze pociągi pełne jednodniowych turystów. Szczyt przypada między dziesiątą a piętnastą. Od szesnastej tłum się przerzedza, a o osiemnastej słynna aleja znów jest spokojna.

Daje to dwa dobre okna i jedno złe. Przed ósmą to najlepsza pora dnia: chłodno, cicho, a światło przechodzące przez bramy jest niskie i ciepłe. Po siedemnastej jest drugie najlepsze okno, a po zmroku to zupełnie inne przeżycie — dolna ścieżka jest oświetlona, a na niej może być dwadzieścia osób. Między dziesiątą a piętnastą fotografujesz nieznajomych.

Tak, a Nowy Rok to jedyny moment w roku, kiedy chram ulega przemianie, a nie tylko jest zatłoczony. Hatsumode, pierwsza wizyta w chramie w nowym roku, przyciąga ponad dwa miliony osób do Fushimi Inari w ciągu pierwszych trzech dni stycznia. To konsekwentnie jeden z najczęściej odwiedzanych chramów w Japonii w tym okresie i zdecydowanie najbardziej oblegany w zachodniej Japonii.

Jeśli właśnie po to przyjechałeś, to przeżycie niezwykłe: stragany wzdłuż całej drogi dojścia, tereny oświetlone przez całą noc i tłum, który ma cel, a nie aparat. Jeśli to nie to, czego szukasz, unikaj pierwszego tygodnia stycznia w całości — kolejka do głównej hali może zająć godziny, a Senbon Torii jest nie do przejścia.

Inne święta i dni festiwalowe zwiększają tłum, ale nie zmieniają charakteru miejsca. Chram nie zamyka się również z powodu pogody; ścieżki pozostają otwarte podczas deszczu, a mokre popołudnie to jeden z niezawodnych sposobów na to, aby tunele były stosunkowo puste.